Hallo beste lezers,

Ik ben eindelijk weer terug met een hoop nieuwe informatie, die ik natuurlijk eerst zelf heb moeten verwerken. Het viel niet mee deze keer. Ik heb een hoop weerstand ervaren; weerstand van mezelf en mijn eigen beperkende overtuigingen (zoals gewoonlijk zou ik bijna zeggen), weerstand in de vorm van een middenoorontsteking en ook weerstand uit de kosmos in de vorm van een aanval door buitenaardsen! Alles is uiteindelijk goed afgelopen en al mijn ervaringen hebben mijn horizon enorm verbreed.

Ik heb al mijn ervaringen in de tekening hieronder verwerkt. Dit keer heb ik Metatron’s werkkamer getekend. Ik zal aan de hand van de tekening vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt. Deze aflevering gaat over alchemie, met speciale aandacht voor de aartsengelen Rafaël en Nathaniël en het elementwezen Xelé. Het is een lange aflevering!

Alchemie en de wet van zeven

Allereerst begin ik met een korte theoretische introductie. Volgens Paracelsus, beschreven door Henk Leene in zijn boekje ‘De alchemie der metalen’, is ons kleine zelf onderworpen aan de wet van zeven. Overal komt het getal zeven terug; in de zeven kleuren van de regenboog, de zeven chakra’s, de zeven dagen van de week en de zeven planeten die ons in de greep houden: Zon, Maan, Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus. Deze planeten resoneren met de volgende metalen in ons lichaam: goud, zilver, kwikzilver, koper, ijzer, tin en lood. De elektromagnetische velden van de genoemde planeten bepalen de metalenhuishouding in ons lichaam. En deze chemische samenstelling van de elementen in ons lichaam bepaalt vervolgens ons denken, voelen en handelen. Zo staan we meer onder invloed van de kosmos dan we denken!

Iedere ziekte en iedere lichamelijke, emotionele of mentale disbalans is een gevolg van een verstoorde werking van de metalen in ons lichaam. Paracelsus schreef zijn geneesmiddelen op deze manier voor. Simpel gezegd kreeg iemand die een disbalans in zijn zilver had, als medicijn zilver toegediend.

Het herstel van de harmonie van zeven maakt ons weer gezond. Maar er is meer dan alleen de wet van zeven. Er zijn nog veel meer dimensies en planeten etcetera te ontdekken. Een ziel die zich herinnert dat zijn oorsprong niet op aarde ligt, kan ambitieus worden en de wet van zeven willen doorbreken en ontstijgen om naar het octaaf te gaan of zelfs nog verder. Volgens Paracelsus kan dit alleen door eerst de balans van de zeven metalen te herstellen waarop men vervolgens een omzettingsproces kan beginnen, waarbij het ego opgaat in de geest. Dit omzettingsproces vindt plaats door blootstelling aan verschillende vuren.

Ik heb de afgelopen vier weken de werkkamer van Metatron leren kennen door hier met mijn Merkaba steeds naartoe te reizen. Ik heb beleefd hoe het nu eigenlijk was gesteld met mijn eigen metaalsamenstelling. Ik heb verschillende disbalansen hersteld met behulp van de reinigende werking van de icosaëder en de violette vlam en ik heb een aanvang gemaakt met het omzettingsproces.

Ik vertel hier mijn eigen verhaal als een persoonlijke getuigenis van hoe een alchemistisch proces eruit kan zien. Terloops deel ik een hoop oude alchemistische kennis, maar voor alles geldt dat het licht gedurende de reis steeds helderder gaat schijnen. Ik hoop vooral dat ik jullie inspireer om zelf de ‘reis der metalen’ te maken. Laat je daarbij vooral niet afschrikken door mijn, af en toe, duistere ervaringen. Voor iedereen is de reis weer anders. En sowieso geldt dat je verzekerd bent van hemels hulp wanneer je er maar om vraagt en je met een liefdevolle intentie, een ontvankelijk hart en een open geest op pad gaat.

Mercurius en het kwik

Ik zag als eerstvolgend beeld een vinger die een plasje kwik beroert en uit elkaar doet spatten. Ik wist dat dit het eerste tafereel zou zijn dat ik zou tekenen. Ik begreep toen nog niet wat de context zou zijn. Uiteindelijk bleek het de poster die Metatron in zijn werkkamer had opgehangen.

Kwik is het metaal in ons dat ons flexibel maakt en open doet staan voor hogere trillingen. Het is een gevoelig metaal dat gebruikt kan worden om de temperatuur op te meten. Het is vloeibaar. De alchemisten zeggen daarom ook wel dat het kwik de verborgen vlam in zich heeft. Blootstelling aan vuur leidt tot transformatie en het vloeibare kwik is noodzakelijk bij dit overgangsproces. Mercurius resoneert ook met aartsengel Michaël, met het spreken van je eigen waarheid, een goede communicatie,  de kracht van het waarachtig gesproken woord en ook van het steeds op en neer gaan tussen ‘boven’ en ‘beneden’. Mercurius wordt ook wel geassocieerd met Hermes, de beschermer van de reiziger.

Wanneer Mercurius tot je komt, wil dit vaak zeggen dat je een volgend stadium in je ontwikkeling hebt bereikt. In mijn geval kwam dit tot mij in mijn droom die ik in de vorige aflevering beschreef, de droom waarin ik naar Mercurius afreisde om Zilver en Goud te ontmoeten.

Mensen die veel kwik in zich hebben, zijn fijngevoelig en empathisch. Ze kunnen goed invoelen op een persoon of situatie. Hun zenuwstelsel is gevoelig en afgestemd op hoge trillingen. Een disbalans in het kwikgehalte kan leiden tot een overgevoeligheid. Het zenuwstelsel kan teveel belast worden, waardoor iemand prikkelbaar wordt, als het ware uit elkaar kan spatten in een emotionele uitbarsting. Kwik is heel beweeglijk en kan leiden tot grote overgangen in lichtfrequentie; het ene moment beleef je hemelse vrede en het volgende moment diepe duisternis. Ook kan teveel meevoelen met anderen zonder zelfdefinitie leiden tot jaloezie. Communicatie kan dan veranderen in roddelen en kwaadsprekerij. Een tekort aan kwik kan leiden tot starheid.

Nou, het beeld dat tot me kwam sprak voor mij boekdelen. Ja, zo was het dus met mijn kwik gesteld! Ik was emotioneel overbelast en stond steeds op het punt om als het ware uit elkaar te spatten. Ik kon niet veel hebben van mijn omgeving en ik was jaloers op alle mensen die op de één of andere manier succes hadden, zonder dat ik mijn gevoelens kon verklaren. Mijn kwikbalans was kortgezegd overspannen, maar ik wist niet waarom. Dit kreeg ik uiteindelijk pas duidelijk door het contact met elementwezen Xelé te herstellen.

Xelé en aartsengel Rafaël

Xelé verschijnt aan mij als een kabouter van ongeveer een meter hoog met een lange rode puntmuts waardoor hij, puntmuts meegerekend, ongeveer even groot is als ik. Ik zag hem voor het eerst ongeveer een jaar geleden. Ik dacht toen dat ik gek werd. Dat ik engelen kon zien, daar kon ik mee leven, maar kabouters? Kom op zeg! Ik kon dit niet goed gezien hebben! Maar Xelé bleef staan. Hij keek me aan met serieuze, indringende ogen en het leek erop dat hij het helemaal niet leuk vond dat ik hem zo belachelijk maakte. Hij begon te vertellen over de aarde en langzaamaan begon ik te beseffen dat ik te maken had met een zeer intelligent wezen. Ik zou er goed aan doen te luisteren naar wat dit wezen me te zeggen had, maar ik had er moeite mee om serieus te blijven.

Een paar maanden geleden verscheen hij weer en toen vertelde hij me zijn naam. Dit keer had hij zijn puntmuts niet op, waardoor ik hem bijna niet herkend had. Ik moest daarom enorm om hem lachen, wat hij niet leuk vond. Ik had daarna het idee dat hij niet meer bij me langs zou komen. Ik was niet echt aardig voor hem geweest.

Maar een paar weken geleden verscheen hij weer, ernstiger dan ooit. Ik bedacht me dat ik zijn naam vergeten was. Hij stond erop dat ik het zou opzoeken in mijn aantekeningen en dat ik het contact met hem zou herstellen. Maar ik vond het zo’n absurd idee om met kabouters te praten! Het gaf me het gevoel dat ik niet goed wijs was. En wat zouden andere mensen van me denken? Ik kon me hier op de één of andere manier niet overheen zetten. En ook had ik moeite met zijn indringende ogen. Hij keek me steeds aan alsof wij mensen maar domme wezens zijn. Hij had iets arrogants over zich. Ik vertrouwde hem niet helemaal. Maar dit keer verscheen hij samen met aartsengel Rafaël die achter hem stond met zijn handen op Xelé’s schouders.

Rafaël kwam me helpen om het contact te genezen. Hij maakte me duidelijk dat ik door mijn lacherige opmerkingen en mijn overtuiging dat het raar was om met kabouters te praten, mezelf blokkeerde. Ik keerde me onbewust af van de wijsheid van de aarde, waardoor ik in onbalans geraakt was tussen aarde en kosmos, tussen beneden en boven. Onbewust had ik de kosmos als meer belangrijk en meer verheven beschouwd als de aarde, wat mijn kwik uit balans had gebracht.

Dit gevoel werd nog eens versterkt na een nachtmerrie die ik had gekregen voorafgaand aan het afscheidsritueel dat ik zou bijwonen van een goede vriendin die ging emigreren. Het betrof een despacho, een offering aan de aarde uit dankbaarheid. Ik zag in mijn droom een met lijken bezaaide aarde en hoorde overal gekrijs. Ik zag mensen die tranen van bloed huilden en ik voelde duistere aanwezigheden. Xelé hielp me vervolgens door deze pijnlijke, met bloed besmeurde en gekwetste aardlagen heen naar de kern van de aarde en maakte me nogmaals duidelijk dat de wijsheid van de aarde en de natuur noodzakelijk zijn om onze metaalbalans weer te herstellen. En de elementwezens kunnen ons hierbij helpen. Toen ik dit had ervaren, kon ik gelukkig met een goed gevoel deelnemen aan de despacho en op een goede manier afscheid nemen van mijn geliefde vriendin.

De volgende woorden van Xelé vind ik mooi om hier weer te geven. Dit zei hij tegen me toen ik mijn excuses aan hem had aangeboden en het contact met hem had hersteld.

Ik ben erg blij met je handreiking. Je vindt me misschien wantrouwig en je vindt dat ik een air heb van betweterigheid en dat ik een beetje neerkijk op ‘die domme mensheid’. Dat is ergens ook zo. Ik voel me gekwetst door de daden van de mensheid, door hun kortzichtigheid en door jouw zogenaamd grappige uitlatingen over kabouters. Tegelijkertijd besef ik me dat wij elkaar nodig hebben om weer heel te kunnen worden. Het frustreert me dat de mensheid nog niet tot datzelfde besef is gekomen. Er worden steeds meer mensen wel bewust, zoals jij nu ook Caroline, maar eerst moeten ze over hun eigen drempels heen, precies zoals jij nu ook ervaart. Natuurlijk zijn er een hoop mensen die het beste voor hebben met de natuur en die zich verenigen in het gebruik van biologische producten. Maar deze mensen, met alle respect, doen dit vaak vanuit een onbewust geprojecteerd schuldgevoel en niet vanuit een weten. Maar natuurlijk is het een begin.

Er zijn maar weinig mensen die ons kunnen zien en met ons kunnen communiceren, zoals jij dat kunt en zoals Paracelsus dat kon. Wij kunnen echt gaan samenwerken op molecuulniveau en het probleem echt bij de wortel aanpakken. En dit betekent niet dat je een chemicus moet worden, hoor. Het gaat om het beheersen van de kracht van je gedachten in combinatie met de kennis van de natuur. Die kennis hebben wij wel, die willen we je vrijelijk schenken, als jij dan jouw deel doet. Richt je gedachten met liefde op de natuur en op ons en erken ons en onze nood, in de wetenschap dat dit ook jullie nood is. We zitten in hetzelfde schuitje.

Het drong tot me door dat ik als Paracelsus ook contact heb gehad met de elementwezens en dat ik me zijn wijsheid niet zou kunnen herinneren, als ik het contact met de elementwezens in mijn huidige leven zou afwijzen! Vandaar dat ik Xelé, Rafaël en Michaël samen heb getekend. Michaël als vertegenwoordiger van het kwik, introduceert Xelé en Rafaël. Ik wist toen echter nog niet wat Xelé in zijn handen had. Dat kwam later. En ook was mijn contact met de aarde, en vooral het vertrouwen in de aarde, nog niet volledig hersteld. Hier was nog meer voor nodig.

Mars en Venus, ijzer en koper

Naast een disbalans in mijn kwik, had ik ook een disbalans in mijn ijzer. De metalen ijzer en koper staan voor de planeten Mars en Venus en voor het mannelijke en vrouwelijke principe. Het ijzer is sterk en krachtig. Het koper is ontvankelijk en een goede geleider.

Mijn ijzer was uit balans. Kort gezegd kon mijn innerlijke man al mijn innerlijke inzichten en ervaringen niet meer bijbenen. De Titanic zonk. Nou, dat was toch wel een confronterend beeld! Ik ervoer weerstand om het te tekenen. Mijn innerlijke man liet me in de steek, zo voelde het. Er was even sprake van een innerlijke relatiecrisis.

Mijn innerlijke vrouw heb ik afgebeeld als Nissa. Ze speurt met haar ontvankelijke koperen wichelroede in het rond en ze doet allerlei nieuwe ontdekkingen, al die ervaringen die voor mijn kritische verstand steeds gekker werden; beginnend bij het idee dat ik in een vorig leven Paracelsus was (doe effe normaal, die man was een wetenschapper en een geneesheer, hoe kan ik hem geweest zijn, daar ben ik toch veel te dom voor…), het hele idee van de alchemie der metalen en het transformatieproces (ja, ja, weer een nieuwe theorie, maar wie zegt dat dit waar is…) en het idee dat ik met kabouters praat (nu ben ik echt klaar voor het gekkenhuis…). Mijn innerlijke man was kritisch en kon niet meer achter mijn innerlijke vrouw staan, met haar gekke fantasieën. Daar wilde hij niet meer bij horen en hij keerde zich van haar af, met als gevolg dat ik me gespleten voelde, alsof ik in twee totaal verschillende werelden leefde.

Metatron kwam me te hulp en vroeg me wat mijn verlangen was in deze situatie. Ik lees voor uit mijn aantekeningen over mijn kritische innerlijke man en mijn verlangen:

Maar dit wil ik eigenlijk helemaal niet! Ik wil dat mijn innerlijke man achter me staat en me beschermt en me helpt deze waarheden, DIE ECHT WAAR ZIJN, uit te dragen. Ik wil onverschrokken en met zelfvertrouwen en waarachtigheid praten over de kabouters en de mysteriën der metalen en mijn kennis als Paracelsus weer naar boven halen. Ja, dit is mogelijk! Ik kan inderdaad weer de wijsheid van de metalen ontsluiten! Ik heb niet eerst een scheikundestudie of een academische graad nodig! Ik kan dit NU in overgave. Mogen al mijn kleine, beperkende gedachten over dat dit niet mogelijk is, transformeren in het vuur der waarheid. Ik verklaar dat ik vanaf nu echt ga leven naar mijn innerlijke waarheid! Mag mijn innerlijke ijzer hierbij ondersteunend werken en mijn innerlijke chemische balans weer op orde komen!

Ik riep de icosaëder aan om me te helpen reinigen en helen. Ik voelde mijn geliefde kernteam, bestaande uit Metatron, Michaël en Nissa, alsook Rafaël en Xelé heel dicht bij me. Ze waren ontzettend blij met mijn verzoek om hulp en ik voelde hoe ik lichter en lichter werd, terwijl de icosaëder zijn werk deed.

Niet alleen mijn innerlijke man kon wel wat hulp gebruiken trouwens. Ook mijn innerlijke vrouw vroeg om hulp. Ik voelde hoe ik mijn ontvankelijke koper als het ware aan het overbelasten en uitputten was geweest door te ontvankelijk te zijn voor de gevoelens en verwachtingen van de mensen om mij heen. Ik voelde mijn neiging om mijn omgeving te pleasen en aan allerlei verwachtingen te voldoen. Ook deze disbalans mocht ik met behulp van de icosaëder helen.

Ik vroeg om hulp om van mijn innerlijke man en vrouw weer een team te maken, zodat ik zou kunnen groeien in zelfvertrouwen. Het vrouwelijke kan het mannelijke hierbij helpen. Metatron zei hierover:

Sta open voor onze aanmoediging en je zult de hemel horen juichen, Caroline. We zijn heel blij met je. Zet je ontvankelijke koper in om je ijzer te sterken, dit is de samenwerking tussen vrouwelijk en mannelijk. Geef jezelf de liefdevolle vrouwelijke zorg, aandacht en liefde. Geef jezelf complimenten.

De maan en het zilver

In mijn droom over mijn reis naar Mercurius die ik in de vorige aflevering beschreef, was Zilver een beetje een afstandelijke man die mensen wantrouwde omdat ze uit zouden zijn op zijn kennis. Ik herkende in hem ineens mijn eigen kritische innerlijke man. Ook herkende ik Paracelsus waar het ging om zijn afkeer van mensen die de wonderen wilden ervaren, maar niet bereid waren het innerlijk werk hiervoor te doen.

Vorige keer vertelde Zilver mij dat Melchizedek achter zijn personage school en dit gaf mij het inzicht dat zij samen ook dezelfde zijn als Metatron. Later keek ik nog eens goed naar Zilver. Hij nodigde me uit om goed te blijven kijken. Ik zag in een beeld eerst Zilver staan. Ik ging met mijn aandacht door hem heen en zag vervolgens Melchizedek. Ik ging ook met mijn aandacht door Melchizedek heen en kwam uit bij Metatron. Het viel mij op dat ik ruimte ervoer tussen de drie personen. Metatron legde me uit dat ze eigenlijk niet echt dezelfde zijn, maar dat ze voor mijn vlakke belevenis met elkaar samenvallen. Ze overlappen elkaar als het ware, maar er zitten dimensies tussen die ik niet kan waarnemen en ook eigenlijk maar moeilijk kan vatten.

Zilver is een spiegelelement. Het geeft een beeld weer van wat er in ons leeft. Zoals de maan het zonlicht weerkaatst en indirect licht geeft, zo weerspiegelt het zilver indirect òf de diepe verlangens van onze ziel òf een schijnbeeld. De kunst is om goed in iemands ogen te kijken en te zien wat deze weerspiegelen. Geven ze unieke, waarachtige beelden weer of reproducties van overgenomen overtuigingen en dogma’s? Zilver spiegelde Melchizedek en Melchizedek spiegelde Metatron.

De maan is een geheugenbank en bevat alle herinneringen van alle gebeurtenissen die ooit op aarde hebben plaatsgevonden. Ze spiegelt al deze informatie naar ons terug met de stille opmerking en vraag: Kijk, dit is je geschiedenis. Dit is wat is geweest. Wat wil je nu? De vraag is of je meer van hetzelfde wilt of dat je een unieke weg in wilt slaan. De maan kan alleen het licht weerspiegelen dat ooit al is uitgezonden. Vandaar dat ze niet tot nieuwe inspiratie kan leiden. Alleen de zon kan ons tot nieuwe dingen inspireren door actief stralen licht de kosmos in te slingeren. Met de maan reflecteren we onze keuzes en stellen we onszelf vragen. Waarom is dit gebeurd? Wat is dit? Wat wil ik eigenlijk? Het werkt heel goed om datgene wat je wilt ontvangen te vragen met nieuwe maan en het antwoord af te wachten met volle maan. De maan zal iedere intentie en vraag onthouden en haar antwoord vrijgeven op het juiste moment.

De maan leidt tot zelfinzicht of waanbeelden, afhankelijk van de vraag die je uitzendt. Je zult altijd weerspiegeld zien wat je wil zien. Iemand met een overmaat aan zilver ziet waanbeelden. Iemand met te weinig zilver heeft weinig verbeeldingskracht en moet zodoende de beelden van een ander lenen.

Ik tekende aan de rechterwand een spiegel en bleef maar naar mijn tekening staren. Ik vroeg me af waarom ik in mijn droom helemaal naar Mercurius moest om Zilver te ontmoeten. Op dat moment kwam Mercurius zelf naar beneden in de vorm van Hermes en hij hielp me verder op weg. Ik was met stomheid geslagen. Jemig, weer een nieuwe gids die zich aan me kenbaar maakt! Maar ik was blij met zijn hulp. Ik had naast het zilver nog het tin en lood te gaan, om uiteindelijk bij het goud uit te komen, maar ik had geen idee hoe nu verder. Hierbij weer een stukje uit mijn aantekeningen.

Ik zie steeds enorme schitteringen in mijn ooghoeken, een soort kristalhelder witte en zilverachtige schitteringen. Ineens kwam er een man in die kleuren naar beneden zetten en hij zei dat hij me kwam halen. Ik vroeg hem wie hij was en hij zei Mercurius.

H: Of ze noemen me ook wel Hermes.

C: Hoezo kom je me halen?

H: Je hebt me toch geroepen?

C: Wat betekent dit?

H: Dat je klaar bent voor de volgende stap.

C: Ik kan me niet voorstellen dat ik al zover ben.

H: Dat is wat er aan schort, je maanelement, je zilver, maakt dat je jezelf te beperkte voorstellingen maakt. Laat grotere wijsheden toe, Caroline. Het is gewoon een kwestie van keuze. Wil je weerspiegeld krijgen wat je altijd al gezien hebt, of de goddelijkheid? Kijk eens goed naar je spiegelbeeld. Kijk eens goed naar je tekening? Snap je nu waarom je de spiegel hebt getekend?

De tekening laat zien welke metalen de onevenwichtigheid in jouw geval veroorzaken: je kwik, ijzer en zilver. Deze zijn te sterk vertegenwoordigd. Hierdoor komen je koper en tin niet goed uit de verf. Je bent ontvankelijk als koper Caroline, maar met een disharmonie in de andere metalen kan dit niet goed tot verdere resultaten leiden. Ga na waar het tin hoort in je tekening. Je bent er bijna, Caroline. Ik sta klaar met het antimonium.

C: En het lood dan?

H: Dat ben jij, de tekenaar. Wat dacht je van het potlood!

C: Huh? Mijn god, dit meen je niet!? Ik ben met stomheid geslagen. Natuurlijk! Het potlood!

De volgende nacht bracht ik in bespiegeling door. Ik keek in de zilveren spiegel en zag taferelen voorbij komen uit mijn jeugd waar ik jaren niet meer aan gedacht had. Kleine en grote dingen, leuke en minder leuke dingen. Ik deed een vergevingsritueel waarbij ik mezelf voor alle gebeurtenissen en al mijn gedachten en overtuigingen die ik erover had gemaakt vergaf. Ik sprak uit dat ik volledig van mezelf houd en dat alles er mag zijn en ook weer bij mij mag komen. Ik voelde me als een grote oermoeder die allemaal kleine deeltjes onder haar vleugels nam. Ik kreeg een intens gevoel van vrede en veiligheid en thuiskomen over me. Dit is het evenwichtige basisgevoel dat ik nodig heb om verder te groeien.

Jupiter en het tin

Jupiter is de grootste planeet van ons zonnestelstel en wordt ook wel de verstandige volwassene genoemd. Jupiter regeert het tin op een verstandige manier. Tin komt in het lichaam het meest voor in de huid en de tong en heeft een link met de werking van de lever. Het is een overdrachtsmetaal tussen binnen en buiten en ‘proeft’ of iets goed voor je is. De huid is de beschermende laag tussen binnenwereld en buitenwereld. De leverpoort, vanaf waar je met je zilveren koord astrale reizen kunt maken, is de poort tussen fysieke en astrale wereld. De lever en het tin bewaken de harmonie tussen deze werelden en houden je zo geestelijk en lichamelijk in balans.

Tin gaat dus over het houden van balans en het vinden van harmonie en een goede middenweg. Wanneer je je tin forceert, door je bijvoorbeeld onbeschermd in de spirituele wereld te storten, kun je je lever overbelasten en zelfs leverziekten ontwikkelen, omdat je een te grote blootstelling krijgt aan allerlei energieën. Dit doet me denken aan al mijn spirituele ervaringen waaruit ik emotioneel overbelast terugkwam. Het kernteam heeft me inmiddels gewezen op de werking van de Merkaba om dit te voorkomen.

Ik dacht weer aan mijn tekening en ineens besefte ik me dat ik het tinelement al had getekend! Ik had bij Metatron op tafel een weegschaal getekend! En ik bedacht me ook ineens dat het de eerste woorden waren die Metatron tot me sprak voordat ik met deze summer school begon. Hij zei dat hij zou bewaken of ik al de nieuwe informatie ook echt tot me zou kunnen nemen, want het alleen maar uitstorten van kennis heeft geen zin. Metatron houdt mijn tin in de gaten.

Ik had de weegschaal dus al getekend, maar vraag niet hoe. Het is een beetje een gammel weegschaaltje! Ik snap nu wat Hermes bedoelde met het effect van de overmatige werking van mijn kwik, ijzer en zilver op mijn tin. Ik was daardoor uit balans geraakt. En wat mij geholpen heeft om de balans weer te herstellen, is precies het werken aan die drie elementen. Ik kreeg nieuwe inspiratie van boven in de vorm van mijn droom over Mercurius. Dit is de werking van het kwik. Ik heelde mijn overmatig kritisch geworden ijzer door de liefdevolle zorg van mijn koper op mezelf te richten in plaats van teveel op mijn omgeving, zodat het ijzer weer in me kon geloven. En ik bracht tijd door in vergevingsvolle zelfreflectie voor de zilveren spiegel.

Saturnus en het lood

Lood is een beschermend element, omdat het in vorm houdt en vasthoudt. Op een goede manier aangewend kan het je gerichtheid vergroten om in vorm te brengen en te houden. Door mijn tekening te maken, fixeer ik als het ware mijn proces. Ik maak het zichtbaar en echt, ik geef het vorm. Ik stop de energie van mijn proces als het ware in de tekening middels het gebruik van het potlood. Zo wordt het een levende tekening in lood gevat, zoals een glas in lood tafereel in een kerk. Door het maken van de tekeningen houd ik mijn focus gericht op het volledig kunnen volgen van deze summer school en het integreren van alle wijsheid in mijn systeem.

Saturnus wordt ook wel de poortwachter genoemd, omdat het lood ook een zeer starre werking kan hebben. In zo’n geval is iemand zo flexibel als een loden deur. No way dat je zo door de poort voorbij de wet van zeven komt. Door dit element op een goede manier aan te wenden, door het lood te gebruiken voor een goede focus en gerichtheid, kun je de zware, starre en loden werking van de deur transformeren en de deur openen. De alchemisten zeggen dat het ego eerst moet veranderen in zuiver lood om de overgang te kunnen maken. Dit wil zeggen dat het ego volledig bereid moet zijn medewerking te verlenen aan zijn opgang in de geest.

De zon en het goud

Volgens Paracelsus is de Zon op zichzelf het beste dat er is. De zon inspireert en geeft leven. De stralende zon resoneert met het goud, het meest edele metaal. Het goud werkt in op het hart. Een zuiver hart is een hart van goud. Er kunnen echter ook vervormingen ontstaan, waardoor het hart zich sluit; uit zelfbescherming of uit hoogmoed. Het hart raakt in een isolement, denkt dat niemand hem of haar nog wil, maar hem of haar zal afwijzen. Of het hart denkt dat het niemand nodig heeft en op zichzelf staat. De remedie is dan het opnieuw ontsluiten van het hart en het reinigen van het goud. Volgens Paracelsus is het goud ingeboren. Iedereen heeft het. Het goud wordt beroerd door goddelijke bezieling, zodat het kan stralen. Dit betekent dus ook dat, wanneer er geen sprake is van bezieling, het goud in de mens door hemzelf onontdekt blijft.

Paracelsus en het hart

In mijn droom waarin ik Goud en Zilver op Mercurius bezocht, had Goud hartklachten en overgewicht en ze was ongelukkig. Zoals Zilver resoneerde met de geestestoestand van mijn innerlijke man en ook van Paracelsus, zo resoneerde Goud met de hartentoestand van mijn innerlijke vrouw en ook van Paracelsus. Ik vond dit in eerste instantie moeilijk te geloven. Paracelsus was immers een vergevorderd geneesheer en alchemist. Maar ondanks dat, leed hij aan hartenpijn. En over dit karma kom ik nu te spreken.

Als kind had ik nachtmerries over een huis waar ik naartoe werd getrokken. Ik liep door de kamers en in één van de kamers lag een dikke, zieke man. Ik schrok hier zo van dat ik snel weer naar buiten rende. Later zag ik de dikke man terugkomen in een andere droom waarin hij aangaf dat hij het eindelijk tijd vond om mijn hart los te laten. Hij had een link met mijn hartbeschermer, waardoor ik moeite had om mijn hart te openen. Toen ik Paracelsus voor het eerst opzocht op internet, zag ik een afbeelding van hem op een 17e eeuws schilderij en ik schrok er gewoon van. Wat een gelijkenis met de dikke man uit mijn dromen! Ik deelde mijn inzichten met Metatron, want ik kon het ergens nog steeds niet geloven. Hij was bij me terwijl ik de ene na de andere website raadpleegde en meer te weten kwam over zijn leven.

Ik besefte me toen dat hij in zijn leven geen echte vrienden heeft gehad, maar alleen mensen die hem òf prezen om zijn wijsheid en geneeskunst òf haatten om zijn recalcitrante gedrag. Hij lag overhoop met autoriteiten en de toentertijd gevestigde wetenschap. Ik las over een rechtzaak die hij had aangespannen en had verloren en dat hij perioden in zijn leven als een nomade heeft rondgezworven. Hij deed tijdens zijn reizen veel wijsheid en ervaring op, maar ik voel ook een onvermogen om zich echt te verbinden vanuit zijn hart. Ik ervoer een hoop verbittering en teleurstelling, vooral aan het einde van zijn leven. Hij had zijn hart beschermd tegen al die afwijzing en kritiek en had zijn innerlijke vrouw op dat terrein als het ware bevroren. Ik voel ook dat het gewoon harde tijden waren toen in die donkere middeleeuwen (hij leefde van 1493 tot 1541). Het waren tijden waarin vrouwelijke, ontvankelijke wijsheid niet werd gewaardeerd. Het idee van een vrouwelijke kosmos was natuurlijk ketterij en menig vrouw verdween in zijn tijd op de brandstapel. Hij moest zijn kennis hierover maskeren en in verhullingen praten. Hij noemde de lucht, het vuur en de kosmische krachten ‘de moeders’ en wist volgens mij meer dan hij kon prijsgeven.

Metatron: Dit is het oude karma wat je nu aanpakt, Caroline, dat wat Paracelsus ook niet heeft gekund. Het gaat om het in balans komen met het vrouwelijke en het hart.

Ik kan me zijn hartenpijn vanwege al de afwijzingen en strijd in zijn leven goed voorstellen. Hij streed voor een hoger doel en trapte een hoop heilige huisjes om, maar dit liet zijn hart niet onberoerd. Ik heb in dit leven afgesproken dat ik deze hartenpijn zou helen. Ik heb besloten niet de weg van het denken maar van het hart te bewandelen. Als tiener snapte ik niet echt veel van scheikunde en wiskunde B en zo. Ik vond het wel interessant, maar ik voelde een blokkade. Ik had de deur tot dit inzicht dichtgezet. Ik snap nu dat dit was afgesproken, om deze materie niet via de academische weg te leren kennen, maar via het hart, via mijn intuïtie en het contact met de bovenwereld.

Goed, ik benader Paracelsus en de alchemistische kennis in dit leven dus via mijn hart. Dit betekent dat ik het tot me krijg in de mate waarin ik in staat ben mijn eigen hart en het oude karma te helen. Met dit helingswerk ben ik vervolgens aan de slag gegaan. Ik kreeg een hoop dromen te verstouwen die allemaal gingen over relaties, afwijzing, onbeantwoorde liefde, voorwaardelijkheid en verraad. Vaak verscheen Rafaël in deze dromen om de ergste scherpte eraf te halen. Rafaël is bij uitstek de engel van het hart en het goud. En toen ik me dit besefte, snapte ik wat Xelé in zijn handen had: goud! Dit is wat hij aanbiedt aan Metatron, zoals ik mijn hart aan hem aanbiedt om gezuiverd te worden in het vuur.

Ik herinner me een beeld waarin Rafaël zijn hart opende alsof hij een gordijn open trok. Ik zag hoe er allerlei negatieve symbolen uit donderden. Toen het hart leeg was, vulde het zich op met een soort wit, glanzend materiaal. Ik wist niet wat ik zag. Het was zo bijzonder! Dit ‘witte spul’ is het antimonium waar Hermes naar verwees, een metaal met een kristallijne structuur, volgens Paracelsus het enige echte geneesmiddel om het hart te helen en het goud te reinigen. Ik tekende dit vervolgens in de poster op de linker muur. Ik zag een kristal voor me en een levensbloem.

Mijn tekening was bijna af. Maar er ontbrak iets aan. Ik miste nog een puzzelstukje. Ik wist dat er voor de kwik- en ijzerposters nog iets moest komen, maar wat wist ik niet. Ik had de achtergrond al voor een deel ingekleurd, toen me duidelijk werd dat ik Nathaniël erbij moest tekenen. Als je goed kijkt, kun je zien waar ik de achtergrond heb moeten weg gummen.

Nathaniël en het witte vuur

Ik kreeg in eerste instantie meer inzicht in de betekenis van de leeuwenpoort. Deze maand augustus heeft in het teken gestaan van meerdere poortdagen, waarbij zeer hoge trillingen vanuit Sirius onze atmosfeer zijn binnengekomen. Gevoelige mensen hebben dit vast gevoeld. Paracelsus spreekt ook van deze energieën. Hij noemde het ‘het hemelse zout’, vanwege de reinigende, maar ook irriterende werking. Het wakkert het verlangen van de ziel aan om te transformeren. Het versterkt de heimwee naar verlichting, waardoor de ziel het steeds lastiger vindt om lage en dichte trillingen nog langer te verdragen.

Isis moedigde me aan om mijn energiekanalen te reinigen, zodat deze hoge trillingen door mijn systeem zouden kunnen stromen, zonder dat mijn bedrading als het ware zou doorbranden. Ik vroeg hoe ik dit zou kunnen doen en… BAM! Daar stond Nathaniël in volle glorie! Intens brandend! In vuur en vlam! Ik kreeg een zeer orgastische geestelijke ervaring. Ik haal het even terug uit mijn aantekeningen:

Ik ervoer een enorme brandende witachtige vloeistof die mij met boven en beneden verbond, als een lichtzuil en dit voelde heel orgastisch. Het werd steeds intenser en intenser totdat ik voelde hoe mijn hart in een orgasme uiteenspatte en weer samenkwam. Het deed me denken aan de oerknal die het universum heeft doen ontstaan, beginnend met een knal en uiteindelijk komt alles weer terug, samen in hetzelfde punt. Zoiets. Het was een gevoel van oerschepping.

Ik genoot van dit stromen van levenskracht. Het stroomde en stroomde en het deed me verlangen, naar meer, meer, meer! Ik zag een golvend lichtzwaard en ineens stokte alles. Het golvende lichtzwaard veranderde in een kris en gelijk werd alles duister. Ik ervoer de beperking in levenskracht die mij was opgelegd door een bezwering met een kris. Om mij heen gonsde het ineens van de zwarte magie. Oh, gadver, wat nu weer! Ik riep Michaël aan om me te komen helpen en ik vroeg of ik zijn zwaard mocht gebruiken om deze bezweringsbanden te doorbreken.

Die nacht werd mij in mijn droom duidelijk wie er achter de bezwering zat. In mijn droom was ik een meisje van een jaar of acht. Ik was in mijn ouderlijk huis aan het spelen met mijn engelenkaarten. Tot mijn verbazing waren het allemaal andere kaarten, nieuwe kaarten. Ik had ze nog nooit gezien. Ik kon wel zien dat het mijn indigokaarten waren, maar ze hadden allemaal een andere print. Wat ik me kan herinneren zijn de kleur ‘karmozijn’ en een kaart met een koe erop. Er stond ook op ‘koe’. Ik was verbaasd maar ook verrukt, want ik zou weer nieuwe dingen gaan leren. Op dat moment kwam er een soort ruimteschip naar beneden met mensachtige wezens die met een soort laserstralen op mijn familie schoten. Ik dacht dat ze mij toch niet zouden zien, want ik was nog maar een klein meisje, maar ze waren juist naar mij op zoek! Ze schoten met een voorwerp dat leek op een mes een laserstraal in mijn hals aan de linkerkant. Ik voelde een pijnlijke steek die naar boven uitstraalde tot een punt boven mijn linkeroog, net boven mijn haargrens en naar beneden tot in mijn schouder en linkerarm. Ik werd wakker en mijn linkerarm deed weer helemaal zeer, net zoals een aantal weken geleden.

Jemig, ik was gewoon aangevallen! Ik voelde de verbondenheid met de kris en besloot het voorval op internet op te zoeken. Ik las dat krissen door de volkeren in Indonesië werden aanbeden en dat als de kris verwaarloosd zou worden, het je kon doden. En als het van een metaal was gemaakt afkomstig van een meteoor die ooit was ingeslagen, hoefde de kris alleen maar op een persoon gericht te worden om hem dodelijk te treffen. Nou, dit leek wel op wat er in mijn droom was gebeurd, alleen was ik er niet aan dood gegaan. Het had me wel beroofd van mijn levensenergie, mijn kundalini.

Ik voelde me versuft en ik werd ziek. Ik kreeg een oorontsteking en ik belandde in een duistere fase, die ik gelukkig met de hulp van Nathaniël ben doorgekomen. Het voelde alsof alle levenskracht uit me was getrokken. Levenskracht is vuur. Waar was mijn vuur gebleven? Waar was het licht gebleven? Ik ervoer de zonsverduistering in de VS letterlijk in mijn lijf.

Ik voelde ook een nieuw soort onrust in mijn lijf, alsof ik ergens tegenaan aan het hikken was. Ik voelde een nieuw soort inwijding die op me wachtte en ik hoorde steeds een stem fluisteren: Andromeda…

Maar ik moest eerst nog afrekenen met die stomme invaders. Ik kreeg weer een nachtmerrie. Ik droomde dat ik een klein meisje was en dat al mijn speelgoed zich tegen mij keerde. Mijn speelgoed werd evil en viel me aan. Ik werd wakker toen ik me besefte dat ik door mijn knuffels uit mijn bed was gegooid en door de kamer werd geslingerd. Het was echt heel spooky. Ik werd wakker en ik zag alle enge beelden die ik ooit in mijn leven heb gezien één voor één langskomen. Ik besefte me dat ik als kind al werd belaagd door deze wezens en dat ik toen uit angst mijn derde oog had dichtgegooid. Een hele lange tijd kon ik niets zien en nu komt alles weer terug. Ik werd boos en riep: ‘Kunnen jullie wel tegen zo’n klein meisje!’.

‘Een Michaëlmeisje, wel te verstaan!’, zei Michaël vervolgens tegen mij, ‘daarom ben ik bij je, al heel je leven’. Hij vertelde me verder dat ik een indigo ben, en dat deze zielen extra gevoelig zijn voor het aantrekken van duisternis, maar dat ze ook de gaven hebben om iedere soort duisternis te doorbreken met behulp van Michaël’s zwaard, mits ze de juiste weg kiezen. Veel indigo’s hebben de neiging in de duisternis te blijven dwalen. Ik vond het allemaal schokkend om te horen, maar voelde wel dat het klopte.

Toen sprak Nathaniël weer. Hij verzekerde mij ervan dat hij steeds het vuur in me zou laten ontbranden op mijn momenten van beproeving. Wat dit betreft werkt hij samen met Michaël. Wat een mooi beeld kreeg ik vervolgens te zien. Twee stoere engelen met brandende zwaarden en ik daar veilig tussenin! Wat kon mij nu nog gebeuren! Ik zei op ferme, maar wel liefdevolle, toon dat deze wezens, van mij weg moesten gaan.

Ik begon weer op te knappen van mijn oorontsteking en deed vervolgens als representant mee in een familieopstelling met als thema de vrouwenlijn. Ik mocht uiteindelijk in de opstelling staan als oermoeder. De kundalini vloog weer door me heen en ik spatte bijna uit elkaar van passie. Ja! Nathaniël was weer helemaal terug!

Die nacht kwamen Isis en Nathaniël bij me en maakten me duidelijk dat ik nog een laatste ding moest doen. Ik had verklaard dat de wezens weg moesten gaan, maar ik had nog niet mijn levenskracht teruggeroepen. Daarom had het in de opstelling gevoeld alsof er energie van iets hogers door me heen was gegaan, maar had ik niet beseft dat dit míjn energie was, wat in feite wel zo was. Volgens Nathaniël heb ik nu de beschikking over dit witte vuur. Paracelsus noemde dit het antimonium, het ultieme geneesmiddel.

Tot slot

Ik had mijn metalen weer opnieuw in evenwicht gebracht en een heftige bezwering, die me al vanaf mijn kindertijd beperkt had, opgeheven. Paracelsus zei dat wanneer de metalen weer zijn hersteld, de persoon is geworden tot het zuivere lood waarmee het transformatieproces kan beginnen. Deze evenwichtige begintoestand vergeleek hij met een zwarte raaf. Deze tekende ik vervolgens op Nissa’s schouder.

Ook tekende ik een boek bij Metatron op tafel. Dit is mijn boek! Metatron heeft me geholpen om alles wat ik de afgelopen maand heb meegemaakt op een duidelijke manier op te schrijven.

Metatron vertelde me dat er nog een laatste aflevering aankomt. De zomer eindigt astronomisch gezien immers pas op 22 september. Volgende keer meer over het witte vuur en de werking van het antimonium. Ook ga ik dan in op de werking van weer een ander geometrische figuur: de dodecaëder. En volgens mij komt er ook meer informatie beschikbaar over Andromeda. We gaan het zien. Ik kijk er enorm naar uit.

Mijn liefde en dankbaarheid gaan uit naar mijn geliefde engelen: Michaël, Metatron, Rafaël en Nathaniël en natuurlijk ook andere engelenhelpers. Ook bedankt Melchizek, Mercurius en Hermes. Bedankt natuurlijk ook Nissa en Isis! En vooral niet te vergeten, dank je wel Xelé.

Tot de volgende aflevering!

Liefs Caroline